این یک دو روز زیستن با هزار درد،الحق که سخت مایه بد نامیست.

پدرم دوستی داره که خبرنگار روزنامه اطلاعاته.این اقا در ملاقات با مدیر عامل شرکت ایران مرینوس
درباره تولید چادر مشکی در ایران برای اولین بار متوجه موارد جالبی میشه که اونها رو برای ما
نقل کرد.
قضیه از این قراره که ایران مرینوس اعلام کرده که میتونه پارچه چادر مشکی رو برای اولین بار در ایران
تولید کنه و اونو به قیمت هر قواره هجده هزار تومن به بازار عرضه کنه.این در حالیه که در حال حاضر
این کالا از ژاپن وارد میشه و بسته به کیفیتش،بین چهل تا صدوبیست هزار تومن قیمت داره.
 چند وقت پیش از دفتر اقای مصباح یزدی با ایشون(مدیر عامل شرکت ایران مرینوس)تماس
می گیرن و میگن شما حق ندارین این کالا رو تولید کنین چون واردات اون در انحصار ماست.و تهدید
کردن که اگر تولید کنین ما قیمت هر قواره پارچه چادر مشکی رو تا دو هزار تومن کاهش می دیم.
ظاهرا واردات هر قواره چادر، چیزی در حدود هزار و هفتصد تومن تمام میشه در حالیکه تولید اون در
ایران معادل پانزده هزار تومن هزینه داره.
به این مسئله حتی در نشریه اقای مصباح پرتو سخن هم اشاره شده.

خوب البته با توجه به اینکه جناب مصباح یزدی مابه تفاوت قیمت تمام شده و عرضه شده رو صرف
اشائه دین مبین و کثیف اسلام میکنن و اصلا مقاصد سود جویانه رو دنبال نمیکنن قطعا حق با ایشونه.
باید این مرتیکه مدیر عامل ایران مرینوس رو بگیرن از اونجاش دار بزنن تا دیگه کسی به سرش نزنه
بر خلاف منافع اسلام عملی انجام بده. بله... اینم از زندگی سگی ما.

چند روز پیش سوار تاکسی شدم .راننده و مسافر جلو داشتن با هم صحبت می کردن و صحبت
طبق معمول درباره اوضاع مملکت و گرونی مسائلی از این دست بود.مسافر جلو بعد از چند 
دقیقه ای اسمون ریسمون بافتن گفت :اقا من موندم چرا با این همه مشکلات،توی این
مملکت فروپاشی اتفاق نمیوفته
راننده گفت: من  چراشو میدونم. میگن تا وقتی خر هست،خرسوار هم هست.ما خودمون اینطور
می خواهیم.
مسافر گفت:اقا کار از این حرفها گذشته.این خره اینقدر اب و یونجه نخورده که دیگه نمیتونه راه بره.
راننده گفت:نه اقا این خری که من میشناسم نیاز به اب و یونجه نداره،با صلوات هم راه میره.

و من نمیدونم این حرفها چقدر درسته. 

طوطیه با اخلاق پست مدرن و با شکستن سنت هزار ساله سر انجام با یک غورباغه صیغه محرمیت
می خواند بعد از مدتی صاحب فرزند می شود،که هر دو خیلی دوستش دارند.
پس سر نامگذاری مشاجرات عاشقانه،طوطی وارانه و غورباغه وارانه ای در می گیرد.
بالاخره اسم بچه غوطی می شود و قائله خاتمه می یابد.

نوشته بهروز غریب پور در نشریه نشانه.